Jacht jest przedstawicielem klasy Swan 45, zbudowany przez firmę Nautor, stanowi coś w rodzaju trochę bardziej ekskluzywnej wyścigówki (uogólniając, to takie Porsche wśród łódek, szybkie i eleganckie).Zbudowany został w 2003 roku w Finlandii, dokuje na stałe w Newport, Rhode Island, pływa pod banderą amerykańską. Załoga to mix polsko-amerykański z akcentami z reszty świata.

Głównym przeznaczeniem, jak się można domyśleć, są zawody sportowe. Łódka bierze udział głównie w wyścigach klasy One Design, tzn. ściga się tylko z takimi samymi Swan’ami 45 (prawie takie same parametry). Do zeszłego roku wyłącznym placem boju były Stany Zjednoczone, w tym roku rywalizacja przeniosła się na wody europejskie (Cowes w UK, Sztokholm-Szczecin, Sardynia i Wyspy Kanaryjskie). Dwa pierwsze, deszczowe i chłodne, etapy już za nami, przed nami ciepłe wody Morza Śródziemnego.

Jak widać z powyższych danych łódka do najmniejszych nie należy. Załoga regatowa to 11 do 13 osób (zależy jak podjedzą przed startem i czy zmieszczą się w limicie wagi), wygodnie na łódce może jednak mieszkać nie więcej niż 5. Mimo sporych udogodnień (mikrofalówka, kuchenka, piekarnik itp.) na pewno nie jest to łódka wycieczkowa. Spore zanurzenie nie pozwala zawinąć do większości turystycznych miejsc, potrzebne są specjalne mariny. Sportowy charakter podkreśla wykonanie większości elementów (maszt, bom, koło sterowe i inne) z włókna węglowego.

Typowy zestaw żagli na zawody krótkodystansowe (trzymany na łódce) to zawsze kilka, zależnie od przepisów regat, różnych spinakerów i foków oraz żagli będących formą pośrednią między nimi (genua, „code zero” i inne).

Maksymalna prędkość jaką osiągnęła „Better Than…” to ponad 17 węzłów, co ciekawe płynęła wtedy na samym foku przy ok 35 węzłach wiatru.

Na koniec dla jasności kilka słów o moim udziale w całej sprawie – zazwyczaj znajduję się w „support teamie” (rezerwa zawodników, serwis łódki i przeprowadzanie jej z miejsca na miejsce), od czasu do czasu jednak udaje mi się załapać do głównego składu, zazwyczaj na pozycji przy maszcie (prawdziwa siła techniki się nie boi ;) ) lub jako „floater”, czyli tzw. osoba pomagająca w razie potrzeby na różnych stanowiskach.

Kanał był na tyle spokojny, że przez jakiś czas miałem nawet zamiar popracować na laptopie, co jednak się nie udało zgodnie z zasadą, żejak coś nie powinno się popsuć to na pewno to zrobi. Zaraz po przerwaniu łączności z netem, mój lokalny serwer odmówił współpracy z aplikacją nad jaką pracuję, wyrzucając jakiś absurdalny błąd, nie do sprawdzenia bez sporego googlowania… Porobiłem więc co się dało bez wykorzystywania serwera i się poddałem na resztę drogi.

Zaraz za kanałem, pogoda pokazała „lwi pazur”, słońce schowało się głęboko za chmurami i zaczęło wiać „w nos” ok 20 węzłów. Jednak naprawdę rozbujało się dopiero w Holandii, gdzie kilkumetrowe fale konkretnie zaczęły nam przeszkadzać w spożywaniu posiłków. Od tego czasu ograniczyliśmy dietę do głównie do czekolady i Coli, co chyba było słusznym posunięciem bo nikt się nie rozchorował.

Cała droga przeminęła nad wyraz spokojnie, nic się nie popsuło, dotarliśmy w jednym kawałku (no prawie, próbowałem napić się wrzątku, co nie obyło się bez małych strat na ciele), naprawdę miło. Dzięki pogodzie, sporą cześć trasy udało się pokonać bez silnika, co jest naprawdę atrakcyjnym (i nieczęstym) akcentem podczas takich transportowych rejsów. Straty psychiczne zostały spowodowane zabraniem tylko jednej płyty CD, która mimo niewątpliwych zalet („Buena Vista Social Club”), po 3 dniach słuchania spowodowała lekki uraz. Co ciekawe, w portowej restauracji w Breskens, gdzie zdecydowaliśmy zjeść pierwszy solidny posiłek, cały wieczór leciała w kółko dokładnie ta sama płyta. Co za złośliwość losu…

Na najbliższe parę dni pozostała już tylko stoczniowa praca – trzeba zdjąć maszt, ster, zapakować wszystko i ogólnie przygotować całość na podróż do Marsylii. Wszystko więc wskazuje na to, że uda się wyrobić w terminie i do piątku robota będzie gotowa.

Na koniec ciekawostka o naszej fladze. Jak co niektórzy wiedzą, jacht na którym pływam, ma banderę amerykańską, co budzi różna emocje w różnych częściach świata. Ale po kolei: w Sztokholmie budził zaciekawienie tylko amerykańskich turystów (czyli raczej miło), w Polsce patrzyli na nas jak na niedĹşwiadki w ZOO, straż przybrzeżna sprawdzała nas 101 razy (myśleli że załoga będzie prosić o azyl?), a na koniec został obsikany przez pijanego właściciela belgijskiej łódki (na szczęście polscy sąsiedzi z łódki obok uratowali sytuację i go przegnali), w Kilonii natomiast emocje objawiły się najdziwniej – podczas przerwy na śniadanie, ktoś nam go po prostu podprowadził. A mówią, że to w Polsce kradną…

Ale nie o internecie chciałem pisać, a o wyścigu „Tall Ships’ Races„, w którego ostatnim etapie (Sztokholm-Szczecin) weĹşmie udział nasza łódka. Po to w końcu znaleĹşliśmy się tutaj. Od kilku dni żeglujemy po okolicach Sztokholmu (a dokładniej miasteczka Gustavsberg) i trzeba przyznać, że naprawdę tu ładnie. Przypomina mi to trochę okolice Lake Tahoe — skaliste wybrzeża porośnięte iglastym lasem i drewniane domki „przyklejone” do skał. Szkoda tylko, że jak zwykle (w moich ostatnich wojażach) pada… Załadowałem do vana rower i cały sprzęt treningowy, więc jest szansa że ujrzę okolicę również z innej niż woda perspektywy.

W Sztokholmie praca wre, na nabrzeżu powstaje „żeglarska wioska”, wszystko jest dopinane na ostatni guzik przed przyjazdem żaglowców. To naprawdę może być niezapomniany widok, te wielkie statki wpływające do portu. Ogromnie się cieszę, że mogę być częścią tej imprezy. Na liście bardzo dużo polskich załóg, będzie z kim zamienić słowo. Wszystkie łodzie będą w ciągu weekendu otwarte dla zwiedzających (tak samo w Szczecinie).

Mam nadzieję na parę fotek, co prawda mój aparat powędrował do delfinów na Florydę razem z Anią, ale mam już pożyczony inny. Czyli coś na pewno tu opublikuję.

Zdjęcia bez rewelacji (kompaktowa kamera plus deszczowa pogoda to nie najlepsze zestawienie), ale do internetu w sam raz.