We wtorek płyniemy na Capri (prawie 400 mil), ciekawe jaka będzie pogoda… Kilka ostatnich „przeprowadzek” Better Than… to był sztorm prosto w nos i ciągłe zastanawianie się czy jest w ogóle sens jeść. Na razie prognoza jest kompletnie odwrotna, to znaczy zapowiada się wycieczka na silniku bez wiatru, sam nie wiem co gorsze. Jak będzie nudno i bezwietrznie to znów skończę siedząc przed komputerem.

A propos komputerów, opublikowałem pierwszą wersję mojego systemu CMS (może to określenie trochę na wyrost) opartego na CakePHP. Tak naprawdę, jest to bardziej nakładka dla deweloperów Cake’a, ale może ktoś będzie chciał to użyć jako samodzielne rozwiązanie? Projekt powstał jako efekt facynacji WordPresem i potrzeby posiadania własnego rozwiązania do budowy wieljęzycznych serwisów i wg mnie jest na całkiem dobrej drodze. W każdym razie strona projektu mieści się na serwerze CakeForge.

Jacht jest przedstawicielem klasy Swan 45, zbudowany przez firmę Nautor, stanowi coś w rodzaju trochę bardziej ekskluzywnej wyścigówki (uogólniając, to takie Porsche wśród łódek, szybkie i eleganckie).Zbudowany został w 2003 roku w Finlandii, dokuje na stałe w Newport, Rhode Island, pływa pod banderą amerykańską. Załoga to mix polsko-amerykański z akcentami z reszty świata.

Głównym przeznaczeniem, jak się można domyśleć, są zawody sportowe. Łódka bierze udział głównie w wyścigach klasy One Design, tzn. ściga się tylko z takimi samymi Swan’ami 45 (prawie takie same parametry). Do zeszłego roku wyłącznym placem boju były Stany Zjednoczone, w tym roku rywalizacja przeniosła się na wody europejskie (Cowes w UK, Sztokholm-Szczecin, Sardynia i Wyspy Kanaryjskie). Dwa pierwsze, deszczowe i chłodne, etapy już za nami, przed nami ciepłe wody Morza Śródziemnego.

Jak widać z powyższych danych łódka do najmniejszych nie należy. Załoga regatowa to 11 do 13 osób (zależy jak podjedzą przed startem i czy zmieszczą się w limicie wagi), wygodnie na łódce może jednak mieszkać nie więcej niż 5. Mimo sporych udogodnień (mikrofalówka, kuchenka, piekarnik itp.) na pewno nie jest to łódka wycieczkowa. Spore zanurzenie nie pozwala zawinąć do większości turystycznych miejsc, potrzebne są specjalne mariny. Sportowy charakter podkreśla wykonanie większości elementów (maszt, bom, koło sterowe i inne) z włókna węglowego.

Typowy zestaw żagli na zawody krótkodystansowe (trzymany na łódce) to zawsze kilka, zależnie od przepisów regat, różnych spinakerów i foków oraz żagli będących formą pośrednią między nimi (genua, „code zero” i inne).

Maksymalna prędkość jaką osiągnęła „Better Than…” to ponad 17 węzłów, co ciekawe płynęła wtedy na samym foku przy ok 35 węzłach wiatru.

Na koniec dla jasności kilka słów o moim udziale w całej sprawie – zazwyczaj znajduję się w „support teamie” (rezerwa zawodników, serwis łódki i przeprowadzanie jej z miejsca na miejsce), od czasu do czasu jednak udaje mi się załapać do głównego składu, zazwyczaj na pozycji przy maszcie (prawdziwa siła techniki się nie boi ;) ) lub jako „floater”, czyli tzw. osoba pomagająca w razie potrzeby na różnych stanowiskach.

Kanał był na tyle spokojny, że przez jakiś czas miałem nawet zamiar popracować na laptopie, co jednak się nie udało zgodnie z zasadą, żejak coś nie powinno się popsuć to na pewno to zrobi. Zaraz po przerwaniu łączności z netem, mój lokalny serwer odmówił współpracy z aplikacją nad jaką pracuję, wyrzucając jakiś absurdalny błąd, nie do sprawdzenia bez sporego googlowania… Porobiłem więc co się dało bez wykorzystywania serwera i się poddałem na resztę drogi.

Zaraz za kanałem, pogoda pokazała „lwi pazur”, słońce schowało się głęboko za chmurami i zaczęło wiać „w nos” ok 20 węzłów. Jednak naprawdę rozbujało się dopiero w Holandii, gdzie kilkumetrowe fale konkretnie zaczęły nam przeszkadzać w spożywaniu posiłków. Od tego czasu ograniczyliśmy dietę do głównie do czekolady i Coli, co chyba było słusznym posunięciem bo nikt się nie rozchorował.

Cała droga przeminęła nad wyraz spokojnie, nic się nie popsuło, dotarliśmy w jednym kawałku (no prawie, próbowałem napić się wrzątku, co nie obyło się bez małych strat na ciele), naprawdę miło. Dzięki pogodzie, sporą cześć trasy udało się pokonać bez silnika, co jest naprawdę atrakcyjnym (i nieczęstym) akcentem podczas takich transportowych rejsów. Straty psychiczne zostały spowodowane zabraniem tylko jednej płyty CD, która mimo niewątpliwych zalet („Buena Vista Social Club”), po 3 dniach słuchania spowodowała lekki uraz. Co ciekawe, w portowej restauracji w Breskens, gdzie zdecydowaliśmy zjeść pierwszy solidny posiłek, cały wieczór leciała w kółko dokładnie ta sama płyta. Co za złośliwość losu…

Na najbliższe parę dni pozostała już tylko stoczniowa praca – trzeba zdjąć maszt, ster, zapakować wszystko i ogólnie przygotować całość na podróż do Marsylii. Wszystko więc wskazuje na to, że uda się wyrobić w terminie i do piątku robota będzie gotowa.

Na koniec ciekawostka o naszej fladze. Jak co niektórzy wiedzą, jacht na którym pływam, ma banderę amerykańską, co budzi różna emocje w różnych częściach świata. Ale po kolei: w Sztokholmie budził zaciekawienie tylko amerykańskich turystów (czyli raczej miło), w Polsce patrzyli na nas jak na niedĹşwiadki w ZOO, straż przybrzeżna sprawdzała nas 101 razy (myśleli że załoga będzie prosić o azyl?), a na koniec został obsikany przez pijanego właściciela belgijskiej łódki (na szczęście polscy sąsiedzi z łódki obok uratowali sytuację i go przegnali), w Kilonii natomiast emocje objawiły się najdziwniej – podczas przerwy na śniadanie, ktoś nam go po prostu podprowadził. A mówią, że to w Polsce kradną…

Zdjęcia bez rewelacji (kompaktowa kamera plus deszczowa pogoda to nie najlepsze zestawienie), ale do internetu w sam raz.