Racing the Planet: Atacama Crossing 2019

Cie­ka­we, że o Ata­ca­ma Cros­sing usły­sza­łem pod­czas jego pierw­szej edy­cji, jakoś w jesz­cze w 2004 roku. Mimo star­tów w raj­dach przy­go­do­wych, nie wyda­wa­ło mi się bar­dzo real­ne samo bie­ga­nie 250 km, do tego po pusty­ni. Musia­ło minąć aż 14 lat do cza­su, kie­dy się na to zde­cy­do­wa­łem. Pomysł, co praw­da,  „zatwier­dził” się nie­co wcze­śniej, pod­czas dużo krót­sze­go 3 dnio­we­go bie­gu po Gobi (bez rywa­li­za­cji). Wte­dy real­nie zda­łem sobie spra­wę, że chy­ba jestem goto­wy na poważ­niej­szy start. 

Namib Race 2018 (wte­dy jesz­cze pod mylą­cą nazwą Saha­ra Race) był pierw­szy, głów­nie dla­te­go że to był naj­bliż­szy start w momen­cie podej­mo­wa­nia decy­zji o star­cie w 4 Deserts. Doce­lo­wo jed­nak byłem od począt­ku pewien, że to Ata­ca­ma jest tym jedy­nym, naj­bar­dziej ocze­ki­wa­nym star­tem, cha­rak­te­ry­stycz­na jasz­czur­ka na meda­lu cho­dzi­ła za mną przez te wszyst­kie lata. Nie wiem w sumie dla­cze­go, wie­le miejsc jest pięk­nych, trud­ność w sumie zale­ży od skła­do­wych tre­nin­gu, dystan­su i pręd­ko­ści, a w tej mitycz­nej dla mnie Ata­ca­mie było jed­nak coś wyjąt­ko­we­go.

Jak praw­dzi­wa Ata­ca­ma prze­ży­ła zde­rze­nie z rze­czy­wi­sto­ścią? W skró­cie – war­to było cze­kać te kil­ka­na­ście lat. Cała magia, któ­rej ocze­ki­wa­łem dzia­ła się napraw­dę… Nie powiem, że było naj­pięk­niej czy naj­trud­niej, ale na pew­no odpo­wied­nio wyjąt­ko­wo. O tej porze roku (wio­sna), nie jest jesz­cze kosz­mar­nie gorą­co, choć już wystar­cza­ja­co żeby spiec na skwar­kę nie­przy­zwy­cza­jo­nych. Za to słyn­na suchość powie­trza („naj­such­sze miej­sce na Zie­mi”) daje się kon­kret­nie odczuć – przez całe dzie­sięć dni poby­tu krew w nosie sta­ła się stan­dar­dem, bie­ga­jąc nie ma jak się spo­cić, wszyst­ko paru­je pra­wie natych­miast. Wyso­kość daje się w pewien spo­sób odczuć, szcze­gól­nie takie­mu miesz­kań­co­wi nizin, jak ja. Niby to tyl­ko 2500–3300 m n.p.m, a jed­nak sytu­acja się kom­pli­ku­je kie­dy połą­czy­my to ze spo­rym wysił­kiem, upa­łem i dość wyma­ga­ją­cą nawierzch­nią.

Widok na stro­nę Boli­wij­ską z wul­ka­nu Toco, 5600 m. n.p.m.

Moja akli­ma­ty­za­cja była dość spe­cy­ficz­na, ale też nie mia­lem na nią zbyt wie­le cza­su. Licząc tro­chę na moje zazwy­czaj nie­złe tem­po akli­ma­ty­za­cji, wybra­łem się pierw­sze­go dnia po przy­lo­cie na nie­ak­tyw­ny wul­kan Toco, 5600 m n.p.m. Wej­ście jest o tyle spe­cy­ficz­ne, że punk star­to­wy jest na wys. ok 5000 m, czy­li do szczy­tu „tyl­ko” 600 m w pio­nie. Te kil­ka­set metrów to jed­nak nadal ok 2.5 godzi­ny pod­cho­dze­nia. Tu szcze­gól­nie cie­szę się z tego żół­wie­go tem­pa narzu­co­ne­go przez prze­wod­ni­ka dla całej gru­py (6 osób), bo zna­jąc sie­bie spró­bo­wał­bym tam naprzeć szyb­ciej, a to chy­ba nie skoń­czy­ło­by się za dobrze. Powol­ne wcho­dze­nie oka­za­ło się w koń­co­wej par­tii cał­kiem cięż­kie, od 5400 sta­now­czo zaczą­łem w gło­wie czuć gdzie jestem, a bio­rąc pod uwa­gę pory­wi­sty wiatr i ‑1C, oka­za­ło się to spo­rym wyzwa­niem. Po kil­ku­na­stu minu­tach na wierz­choł­ku i wymar­z­nię­ciu na kość, zaczę­li­śmy zej­ście. O ile pod­czas wej­ścia czu­łem wyso­kość, to na zej­ściu bar­dziej „pły­wa­łem” i mia­łem lek­ki odlot, w sumie cie­ka­wy efekt, ale na pew­no nie­bez­piecz­ny, bo nie mia­łem takiej czuj­no­ści jak nor­mal­nie. W sumie jed­nak było nie­źle i od 5300 znów mogłem nawet sobie pod­bie­gać w dół piar­ży­ska i po ok godzi­nie byłem przy aucie.

Wie­czór jesz­cze przy­niósł ból gło­wy, ale prze­szedł po spa­ce­rze po San Pedro i w sumie było to nie­wiel­ką ceną za połą­cze­nie akli­ma­ty­za­cji i zwie­dze­nia cie­ka­wej gór­ki. Tu pew­na uwa­ga: nie pole­cam takie­go star­tu akli­ma­ty­za­cji niko­mu, kto nie wie jak reagu­je na wyso­kość, to nie jest naj­mą­drzej­szy pomysł. Sam byłem goto­wy się wyco­fać w razie oznak pro­ble­mów.

Nie­sa­mo­wi­ta rzeź­ba tere­nu, widok ze ścież­ki tury­stycz­nej w pobli­żu ruin Puka­rá de Quitor

Do akli­ma­ty­za­cji doło­ży­łem jesz­cze w kolej­nych dniach tro­chę cho­dze­nia po 2700 (pobli­skie inka­skie ruiny, spa­cer z San Pedro) i 3300 (doli­na kak­tu­sów, tu już trze­ba były doje­chać autem) i pod wzglę­dem wyso­ko­ści czu­łem się w mia­rę goto­wy, po tych kil­ku dniach bieg po oko­li­cach mia­stecz­ka nie był już pro­ble­mem – prze­te­sto­wa­łem to w piąt­ko­wy pora­nek wbie­gnię­ciem na pobli­ski pagó­rek, żeby pofo­to­gra­fo­wać wschód słoń­ca. 

W doli­nie kak­tu­sów zro­bi­łem też krót­ki test susze­nia butów na nogach po bro­dze­niu w poto­ku, pod­czas któ­re­go wyszła jedy­na wada nowych speedcross’ów 5 Salo­mo­na – sta­now­czo nawet w suchej i gorą­cej pogo­dzie Ata­ca­my nie schną na nogach tak szyb­ko, jak bym sobie tego życzył. O ile pod każ­dym innym wzglę­dem, to ide­al­ny pustyn­ny but, to schnię­cie mnie mar­twi­ło, co potwier­dzi­ło się jesz­cze pod­czas same­go star­tu. Dra­ma­tu nie było, ale gdy­by dało się jakoś jesz­cze roz­wią­zać ten pro­blem bez tra­ce­nia „pia­skosz­czel­no­ści” tego buta, to był­bym w nim już zako­cha­ny na zawsze.

Zawartość ple­ca­ka Ata­ca­ma Cros­sing, 7.7 kg

Naj­cie­kaw­sza spra­wa wyszła jed­nak pod­czas piąt­ko­we­go porząd­ko­wa­nia sprzę­tu star­to­we­go. W poprzed­nim roku, w Nami­bii, zapo­mnia­łem zabrać ze sobą cie­płą czap­kę, któ­ra jest w wyka­zie obo­wiąz­ko­we­go wypo­sa­że­nia, przez co musia­łem coś kom­bi­no­wać na miej­scu. Na ten rok się przy­go­to­wa­łem, nie dość że kupi­łem sobie super lek­ką i cie­płą czap­kę Buff’a, to jesz­cze wzią­łem dru­gą, sta­rą, jako zapas na wszel­ki wypa­dek. Tak przy­go­to­wa­ny, nie mar­twi­łem się o bra­ki sprzę­to­we.

Cie­pła, spor­to­wa, czap­ka

Pod­czas pako­wa­nia oka­za­ło się jed­nak, że gdzieś stra­ci­łem nie tyle głów­ną czap­kę, co obie. Do teraz nie mam poję­cia jak, bo o ile Buf­fa mia­łem na wul­ka­nie i mogłem zgu­bić gdzieś przy wsiadaniu/wysiadaniu z auta, to zapas leżał cały czas w głów­nej tor­bie. Tym­cza­sem, „wypa­ro­wa­ły” obie. Trzy­krot­ne prze­szu­ka­nie całe­go baga­żu nic nie dało, przez moment roz­wa­ża­łem nawet zło­że­nie na sie­bie same­go dono­su do lokal­nej poli­cji, żeby zała­pać się na solid­ną rewi­zję… Pomy­słu jed­nak nie zre­ali­zo­wa­łem, za to w listę sprzę­tu włą­czy­łem cie­płą weł­nia­ną czap­kę z lamą kupio­ną dla dzie­ci na pamiąt­kę, w sumie nie była dużo cięż­sza od moich tech­nicz­nych zaba­wek, za to oka­za­ła się bar­dzo cie­pła i przy­dat­na pod­czas pierw­szej zim­nej nocy w obo­zie na wys. 3300 m.

Cze­go ocze­ki­wa­łem od tego star­tu? Po 11 miej­scu w Nami­bii mia­łem nie­śmia­łą nadzie­ję na coś podob­ne­go w Ata­ca­mie, ale też liczy­łem się z cięż­ką prze­pra­wą i wal­ką o samo ukoń­cze­nie. Raczej zakła­da­łem, że jestem przy­go­to­wa­ny tak dobrze, jak do Nami­bii – kon­tu­zje męczą­ce mnie od roku na to nie bar­dzo pozwo­li­ły. Tym­cza­sem, odpo­czy­nek i luź­ny tre­ning oka­za­ły się, jak to czę­sto bywa, lep­szy od prze­tre­no­wa­nia, dzię­ki cze­mu uda­ło się skoń­czyć w pierw­szej dzie­siąt­ce, a tego się raczej nie spo­dzie­wa­łem. Trze­ba jed­nak szcze­rze przy­znać, że dzie­li­ły mnie minu­ty od kole­gów na sąsied­nich miej­scach, więc o koń­co­wym wyni­ku decy­do­wa­ły deta­le, ale też tro­chę szczę­ścia.

Jak wyglą­dał wyścig dzień po dniu? Tu posłu­żę się wia­do­mo­ścia­mi z tra­sy, wysy­ła­ny­mi do żony na bie­żą­co. Odda­ją w mia­rę dobrze i sytu­acje i emo­cje pod­czas każ­de­go eta­pu.

Poszcze­gól­ne odcin­ki: Etap 1 / Etap 2 / Etap 3 / Etap 4 / Etap 5

Co dalej? Co jakiś czas ktoś mnie pyta czy będę kon­ty­nu­ował cykl 4 Pustyń – na chwi­lę obec­ną nie, ale kto wie, może do tego wró­cę w przy­szło­ści. Na razie cho­dzi mi po gło­wie powrót do Adven­tu­re Racing, może też jakieś inne bie­gi w nie­zwy­kłych miej­scach (dżun­gla kusi…). Naj­bliż­szy plan to na pew­no kil­ku­ty­go­dnio­wa rege­ne­ra­cja i przy­go­to­wa­nie do star­tu w swim­run na Lan­za­ro­te – muszę dopil­no­wać pły­wa­nia, bo o bieg się chwi­lo­wo nie boję, ten tre­ning jed­nak cał­kiem dobrze się wpa­so­wu­je w rege­ne­ra­cję po Ata­ca­mie…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *